Seksverslaving: wat is het?

U hebt waarschijnlijk wel eens gehoord van seksverslaving, maar u zou wellicht versteld staan van de discussie over de vraag of het wel of niet echt een verslaving is, en dat het niet alleen maar betrekking heeft op de seks zelf. Het laatste is een veel voorkomende misvatting. Het gaat niet meer over seks dan een eetstoornis over eten gaat of pathologisch gokken over geld gaat. Seksverslaafden zijn niet alleen mensen die naar veel seks hunkeren. In plaats daarvan hebben zij onderliggende problemen zoals stress, angst, depressie, schaamte, dat vaak hun risicovol seksueel gedrag aanstuurt.

Wat is seksverslaving?

Seksverslaving komt niet voor in de nieuwe editie van de DSM-5, die wordt gebruikt om psychische aandoeningen te diagnosticeren. Dat wil niet zeggen dat het niet een zeer reëel probleem is. Mensen zoeken er vaak hulp voor, en er hoeft geen diagnosticeerbare voorwaarde te zijn om hulp te krijgen. Deskundigen geven de voorkeur aan de term “hyperseksualiteit,” in plaats van “seksverslaving.” Welke term er ook gebruikt wordt, het gaat over mensen die seksueel gedrag vertonen dat henzelf of hun familie kan beschadigen.

Ondanks het gevaar, keren ze telkens terug naar hetzelfde gedrag, of het nu internet porno, het benaderen van prostituees, onophoudelijk op zoek gaan naar affaires, masturberen, zich bloot in het openbaar vertonen, of een aantal andere handelingen is. De hersenen van een seksverslaafde blijven steeds teruggrijpen naar dat wat hen het meeste prikkelt, dit leidt vaak tot eenzaamheid en isolement, waardoor er intens verdriet en pijn ontstaat. Vaak zal een bepaalde voorval hen overtuigen over het in behandeling gaan. Ze worden bijvoorbeeld op heterdaad betrapt door een echtgenoot, ontslagen op hun werk, of gearresteerd voor het vragen om seks bij prostituees. Voor sommige mensen zal een dergelijk voorval als een verheldering worden opgevat.

Verslaving of niet?

Er zijn geen betrouwbare schattingen van hoeveel mensen deze aandoening hebben. Sommige studies suggereren dat het vaker voorkomt bij mannen, en dan bij homoseksuele mannen in het bijzonder. De oorzaken zijn ook niet bekend, of hoeveel overeenkomsten er zijn met andere verslavingen.

Het behandelen van hyperseksualiteit

Er is niet veel onderzoek over welke behandelingen het beste werken. Vaak zullen patiënten geconfronteerd worden met de gedachten die leiden tot hun risicovol gedrag. Een-op-een begeleiding, ondersteuning in groepen, en een plan op maat zijn erg belangrijk. Verbindingen maken met andere mensen die ook deze gevoelens hebben, weten bij wie u terecht kan voor hulp, wat u gaat doen, en weten hoe u uw gevoelens gaat benaderen is essentieel. In sommige gevallen kunnen er medicijnen gebruikt worden voor een obsessief-compulsieve stoornis of impulscontrole stoornissen, om het dwangmatige karakter van de seksverslaving te beteugelen.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+